بررسی‌های واقع‌بینانه «به وقت ایران»

برنامه به وقت ایران با رویکردی منطقی، واقع‌گرایانه و نسبتا علمی، به استراتژی‌های ایران و دشمنانش در جنگ اخیر می‌پردازد. آنچه به برنامه و این گفت‌وگوها رنگی تازه بخشیده، صرفا نگاه بی‌طرفانه نیست. اما به وقت ایران با ارزشی  فراتر از جانبداری کورکورانه، یعنی به زبان منطق و استدلال با مخاطبانش سخن می‌گوید و بی‌دلیل جانبداری نمی‌کند. همین است که اگر موافق دیدگاه کارشناسان برنامه هم نباشید، می‌توانید با کلام آنان همراه شوید و یک ساعت‌و‌نیم زمان خود را به شنیدن حرف‌هایی بگذرانید که آکنده از جانبداری مستدل است. برنامه تلاش دارد نه افراط کند و نه تفریط و در این مسیر پرچالش حرکتی تحسین‌برانگیز را به نمایش درمی‌آورد. در‌واقع کمتر به فضای حماسی که این روزها در بیشتر برنامه‌های شبکه‌های مختلف سیما دیده می‌شود، ورود پیدا می‌کند و تلاش دارد با این تمایز نگاه، رنگین‌کمان برنامه‌های صداوسیما با محور دفاع را تکمیل کند. سرباز روح‌‌الله رضوی در جایگاه مجری نه بی‌زاویه دید، شنونده و تأییدگر صرف است که پذیرنده بی‌چون و چرای سخنان کارشناسان برنامه باشد و نه با اظهارنظرهای مدام سخنان کارشناسان حاضر در استودیو و مهمانان تلفنی برنامه را قطع می‌کند. او به عنوان پرسشگری حرفه‌ای عمل می‌کند که دید کارشناسانه دارد به‌موقع وارد بحث می‌شود و هدایت امر را در دست می‌گیرد. حضور نیما اکبرخانی (کارشناس مسائل نظامی) و وحید خضاب (مترجم و پژوهشگر) در این برنامه هم جزو نقاط برجسته‌ای است که به وقت ایران را متمایز کرده است. چراکه هر دوی این کارشناسان با بیانی همه‌فهم و به اصطلاح خودمانی، دیده و گوش بیننده را با مهم‌ترین عملیات‌های صورت‌گرفته علیه دشمنان، نقاط قوت و ضعف طرف‌های درگیر، توانمندی سلاح‌های ایران و حزب‌الله، بررسی ادعاهای مطرح شده و دیگر موضوعات راهبردی آشنا می‌سازند. به همین خاطر است که تقریبا همه اقشار و بیشتر گروه‌های سنی می‌توانند با این برنامه ارتباط برقرار کنند؛ از پسربچه‌ای علاقه‌مند به مباحث نظامی تا فردی بزرگسال و تحصیل‌کرده که دانشی در این‌خصوص دارد. جوانسالی این کارشناسان نیز مزیتی است که به بیننده قوت قلبی نسبت به  وجود قوه جوانی عرصه‌های راهبردی کشور می‌دهد و نویددهنده تربیت نسل جدیدی در تحلیل مباحث نظامی است که می‌توانند آینده‌ساز باشند و پیش از این کمتر دیده شدند. با این تفاصیل به وقت ایران را می‌توان گامی بلند و نوین در ساخت برنامه‌هایی با محور جنگ دانست که همچنان جا دارد بیشتر دیده شود.